Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/9952 K.2021/4310

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Suçtan zarar gören Kurum vekilinin 02/08/2019 tarihli dilekçesinin sanık hakkında verilen hükmün temyizine yönelik olmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Ceza infaz kurumunda bulunan hükümlünün yangın çıkartarak kamu malına zarar verdiği olayda, sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan haksız tahrik hükümleri uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini suçtan zarar gören Adalet Bakanlığının temyiz talebi olmadığından bozma nedeni yapılmamış, hakkında mükerrirliğe esas alınan ilamda TCK’nın 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılması gerekirken, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış,

hükümde takdiri indirim sebeplerinin uygulanması sırasında uygulama maddesinin TCK 62/1 yerine, TCK 62 maddesi ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına ilişkin uygulama maddesinin TCK'nın 29/1-son cümlesi yerine TCK’nın 29/2 maddesi olarak belirtilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiş, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş,

dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında bulunan tekerrüre esas ilamlardan en ağırı olan Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 31.10.2007 tarih, 2007/134 E. ve 2007/230 K. sayılı kararında TCK’nın 81. maddesi gereğince verilen 10 yıl hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerekirken, Saruhanlı Sulh Ceza Mahkemesi'nin 03/05/2013 tarih, 2012/357 E. ve 2013/180 K. sayılı kararının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 31.10.2007 tarih, 2007/134 E. ve 2007/230 K. sayılı kararında TCK’nın 81. maddesi gereğince verilen 10 yıl hapis cezasının tekerrüre esas alınması, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,