Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/10129 K.2024/7214

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın yokluğunda verilen hükmün sanığa atanan vasisine 15.09.2015 tarihinde yapılan tebliğin geçersiz olduğu; kanun yoluna başvurma hakkının kişiye bağlı haklardan olup, kararın bizzat sanığa tebliğinin gerekmesi nedeniyle sanığın 20.06.2016 tarihli temyiz talebinin ve sanık ...'un yokluğunda verilen hükmün, sanığın doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre yapılan bu tebliğ işleminin usûlsüz olduğu, sanığın 05.02.2016 tarihli dilekçesi ve sonrasında verdiği dilekçe içeriklerinden kararı temyiz etmek istediği anlaşıldığından; sanıkların temyiz taleplerinin öğrenme üzerine ve süresinde olduğunun kabulüne karar verilerek yapılan incelemede

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanıkların olay tarihinde saati belirlenemeyen bir zaman diliminde katılanların konutlarından hırsızlık yapmaları şeklindeki eylemlerine uyan hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli suçları için 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 116/1, 119/1-c maddelerinde öngörülen cezaların türü ve üst sınırlarına göre, 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e maddesine göre hesaplanan 8 yıllık asli (olağan) dava zamanaşımının, 04.06.2015 olan mahkûmiyet karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,