Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/10930 K.2023/4633

...

MAHKEMESİ

Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI

2015/726 E., 2016/550 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Mersin Cumhuriyet Başsavcılığınca hazırlanan 16.11.2015 tarihli 2015/14298 soruşturma numaralı iddianame ile, sanığın katılanın cep telefonunu eşine gösterme bahanesiyle istediği ve geri getirmediği anlaşılmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1 ve 53. maddelerinin uygulanması istemiyle dava açılmıştır. 2.Mersin 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2016 tarih ve 2015/726 Esas, 2016/550 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 141/1, 58 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi; isnat edilen suçu işlemediğine, %49 oranında zihinsel engelli raporu olduğuna, bazen doğru düşünemediğine, hüküm kurulurken asgari hadden uzaklaşılmasının somut bir nedene dayanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü saat 14.15 sıralarında sokak üzerinde katılan ... yanında tanık A.

K. ile birlikte yürürlerken sanığın yanlarına yaklaşarak kendisine yardımcı olup olamayacaklarını sorduğu ve katılan ...'a "Elindeki telefonu bana ver, benim ev burası, eşime bu telefonu göstereceğim" diyerek katılandan aldığı Iphone 4 marka cep telefonunu alarak götürdüğü ve tekrar katılana vermediği, katılanın sanığı beklemesine rağmen aynı gün içerisinde ve daha sonra telefonu katılana iade etmediği, sanık savunmasında suçunu ikrar ederek telefonu daha sonra paraya ihtiyacı olması nedeniyle sattığını söylediği, sanık süre istemesine rağmen katılanın suçtan kaynaklanan zararlarını gidermediği, sanığın savunması,

katılan ve tanık beyanı dikkate alındığında sanığın katılanın telefonunu baştan itibaren iade etmeyerek hırsızlayıp satmak ve paraya çevirmek suretiyle, kendi eşine gösterme bahanesi ile isteyerek atılı suçu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, sanık temyiz dilekçesinde zihinsel engelli olduğunu beyan etmiş ise de yargılama kapsamında alınan 14.05.2015 tarihli Sağlık Kurulu raporuna göre sanığın suç tarihi itibarıyla akıl hastalığı olmadığı,

cezaî ehliyetinin tam olduğu ve 5237 sayılı Kanun'un 32. maddesinden yararlanamayacağına dair raporun dosya içerisinde olduğu, sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken mahkemece cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi ve teşdit gerekçesi açısından herhangi bir hukuka aykırılık tespit edilmediği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

2. 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR