Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/11325 K.2021/18088

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

O yer Cumhuriyet savcının temyiz isteminin, görevi yaptırmamak için direnme suçu ile sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan hüküm kurulmamasına yönelik olduğu ve duruşmadan usulüne uygun haberdar edilmeyen şikayetçi ... Üniversitesi Rektörlüğünün gerekçeli kararın tebliği üzerine hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, şikayetçi kurumun 5271 sayılı CMK.nun 260/1. madde ve fıkrası uyarınca kamu malına zarar verme suçu yönünden yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

I-Sanık ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun ile değişik 231/12. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlar itirazı kabil kararlardan olup, temyizi mümkün olmadığından o yer Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline istem gibi İADESİNE,

II- O yer Cumhuriyet savcısının, sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan hüküm kurulmamasına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

O yer Cumhuriyet savcısı sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan hüküm kurulmadığı gerekçesiyle temyiz isteminde bulunmuşsa da, mala zarar verme suçundan zamanaşımı süresi içerisinde karar verilmesi mümkün olduğundan o yer Cumhuriyet savcısının konusu bulunmayan temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

III- Sanık ... hakkında, kamu malına zarar verme, hakaret, görevi yaptırmamak için direnme suçlarından, sanık ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik, sanık ..., o yer Cumhuriyet savcısı ve şikayetçi ... Üniversitesi Rektörlüğünün temyiz istemlerine gelince;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte, sanık ... hakkındaki hakaret suçu yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Özel güvenlik görevlisi olarak çalışabilmek için 5188 sayılı Kanun’un 10. maddesi uyarınca özel güvenlik eğitimini başarıyla tamamlamış olmak ve 11. maddesi uyarınca da valilikten çalışma izni almak zorunlu olup, anılan Kanun'un 23. maddesine göre özel güvenlik görevlisi mağdurların kendilerine karşı işlenen suç nedeniyle kamu görevlisi sayılabilmesi için yukarıda açıklanan koşulları taşıması gerektiği anlaşıldığından, katılan ...’ın bu koşulları taşıyıp taşımadığı araştırılmadan eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

2. Görevi yaptırmamak için direnme suçunun birden fazla kişiyle birlikte işlenmesine karşın sanık ... hakkında TCK'nın 265/3. maddesi uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

3. Şikayetçi kurumun duruşmadan haberdar edilip iddia ve delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak, sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, iddia hakkı kısıtlanmak suretiyle CMK’nın 233 ve 234. maddelerine aykırı davranılması,