Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/11896 K.2024/7891

Dosya incelenerek gereği düşünüldü. 1.Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın adlî sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Büyükçekmece 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/66 Esas, 2013/263 Karar sayılı ilâmı uyarınca verilen cezanın TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ilişkin olduğu, bahse konu suçun 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaştırma kapsamına alındığı; ancak UYAP’tan yapılan incelemede mahkemenin 26.10.2017 tarihli ek kararı ile taraflar arasında uzlaşma sağlanamadığının tespitine karar verildiği belirlenerek;

mükerrirliğe esas alınan ilâmda da TCK'nın 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılması gerektiği gözetilmeden, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2.Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanık hakkında hırsızlık suçundan düzenlenen iddianamede, 5237 sayılı TCK'nın 39. maddesinin uygulanmasının istenilmiş olması karşısında; ek savunma hakkı verilmeden sanık hakkında aynı Kanun'un 37. maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,