Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/12100 K.2024/11345

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Şikayetçinin, otuzdörtbuçuk isimli iş yerinde barmen olarak çalıştığını, iş yeri sahibi olan ...’ya ait, ancak kalması için iş yeri sahibi tarafından kendisine tahsis edilen dairede, olay günü saat 02:30 sıralarında tek başına bulunduğu esnada televizyon seyrederken uyuyakaldığını, içeride bir gürültü olması üzerine uyandığında evin salonunda sanıkları gördüğünü, sanıkların kendisini fark etmesi ile kaçarak evin balkon kapısından çıktıklarını, hemen patronuna ve polise haber verdiğini, yakındaki büfeye girmiş olan sanıkları patronu ile birlikte yakalattıklarını beyan ettiğinin;

...'nun da şikayetçinin beyanlarını doğruladığının, sanıklar soruşturma aşamasında evin balkonuna çıkıp içeriye baktıklarını belirttikleri halde, kovuşturma aşamasında sitedeki evlerin balkonlarına yazı var mı diye baktıklarını, kesinlikle balkona çıkmadıklarını beyan ettiklerinin anlaşılması karşısında; sanıkları olay öncesinde tanımayan ve husumeti bulunmayan şikâyetçinin sanıklara suç atması için herhangi bir neden bulunmadığı gözetilmeden, sanıkların sübut bulan nitelikli olarak konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan mahkûmiyetleri yerine, aşamalarda çelişki arz eden suçtan kurtulmaya yönelik savunmalarına itibar edilerek,

yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,