Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/12146 K.2024/298

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

A) Sanık hakkında hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;

Sanık hakkında şikâyetçi ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddesi gereğince indirim yapılırken sonuç cezanın 6 yıl 3 ay yerine, 5 yıl 15 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

B) Sanık hakkında şikâyetçilere yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçları bakımından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Sanık müdafiinin 03.05.2016 tarihli celsede lehe hükümlerin uygulanması talebi olmasına rağmen, şikâyetçiler ..., ... ve ...'a yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının 5237 sayılı Kanun'un 50. maddesi gereğince adlî para cezasına veya diğer seçenek tedbirlere çevrilme, şikâyetçiler ... ve ...'a yönelik mala zarar verme suçları açısından hükmolunan hapis cezalarının ise aynı Kanun'un 50/2. maddesi nazara alınarak adlî para cezası dışındaki diğer tedbirlere çevrilip çevrilmeyeceği hususunun tartışılmaması,