Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/12394 K.2024/8357

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanunu’nun 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön niceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik sanığın temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Sanık hakkında konııt dokunulmazlığının ihlâli, 6136 sayılı yasaya muhalefet suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/4. maddesindeki konut dokunulmazlığının ihlâli ile 6136 sayılı yasanın 13/4. maddesindeki suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e, maddesine göre hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının, en son kesen işlem olan 29.04.2015 mahkûmiyet tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,