Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/12829 K.2024/4545

I) Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II) Sanık ... hakkında kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Muratlı Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.11.2014 tarihli ve 2014/316 Esas No.lu iddianamesi ile; sanık hakkında katılanların kullanmakta olduğu araca kasten çarpmak ve tüfek ile ateş etmek suretiyle zarar vermesi ile katılanları yaralamaya teşebbüs etmesi şeklindeki eylemleri nedeniyle kasten yaralamaya teşebbüs ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 35/2. maddeleri uyarınca iki kez, aynı Kanun'un 151/1. maddesi uyarınca bir kez cezalandırılmasına karar verilmesi ve sanık hakkında aynı Kanun'un 53, 58 ve 54. maddelerinin uygulanması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Muratlı Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.06.2016 tarihli ve 2014/422 Esas, 2016/236 Karar sayılı kararı ile sanığın mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 151/1. maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası, katılanlara yönelik kasten yaralamaya teşebbüs suçundan ise iki kez 6 ay 22 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına, sanık hakkında aynı Kanun’un 53. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereği cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, ayrıca suçta kullanılan av tüfeğinin 54. madde uyarınca müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, hakkında beraat karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay günü saat 23.00 sıralarında, sanık ... ile inceleme dışı sanık ...'in sevk ve idaresindeki araçla, katılanların seyir hâlinde oldukları 59 LK 6... plaka sayılı aracın önünü keserek durdurmaya çalıştıkları, katılanların durmamaları üzerine sanık ...'in kasten katılanların kullanımındaki araca çarptığı, katılan ...'in durmayarak olay yerinden kaçması üzerine de sanığın inceleme dışı sanık ... ile birlikte katılanların içerisinde bulunduğu aracın arkasından 4 el ateş ettiği, kurşunların katılanların içerisinde bulunduğu araca isabet ettiği,

sanığın katılanların içerisinde bulunan araca ateş ederek her iki katılanı da yaralamaya çalıştığı, av tüfeğinden çıkan kurşunların araca isabet etmesi nedeniyle sanığın silahla kasten yaralama eylemlerinin teşebbüs aşamasında kaldığı, sanığın katılanların aracına kasten çarpması nedeniyle katılanların aracında maddi zarar meydana geldiği ve sanığın atılı suçları işlediği Yerel Mahkemece sabit kabul edilmiştir.

2. Sanık aşamalarda olay tarihinde Lüleburgaz ilçesinde olduğunu beyan ederek atılı suçlamaları kabul etmemiş olup, temyiz dışı sanıkların savunmaları, katılanların aşamalardaki ifadeleri, olay yeri inceleme raporu, ev arama tutanakları, İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 12.09.2013 ve 24.09.2013 tarihli ekspertiz raporları, Bursa Jandarma Kriminal Laboratuvar Amirliği'nin 16.04.2014 ve 13.09.2013 tarihli ekspertiz raporları, İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı'nın 05.12.2013 tarihli ekspertiz raporu ve sanığın adli sicil kaydı dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Sanığın adli sicil kaydında yer alan Samsun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2009 tarihli ve 2008/417 Esas, 2009/446 Karar sayılı ilâmına konu güveni kötüye kullanma suçundan aldığı mahkûmiyet hükmü tekerrüre esas alınarak, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uygulanmış ise de.

24.10.2019 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 155/2. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; tekerrüre esas alınan bu ilâm sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş;

tekerrüre esas alınan ilâmın "16.12.2012" olan infaz tarihinin hüküm fıkrasında "16.12.20" olarak eksik yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş; suça konu araçta sanığın parmak izinin ele geçirildiğine ilişkin rapor, olay yeri inceleme raporu içeriği, katılanların aşamalardaki istikrarlı beyanları, temyiz dışı sanıkların birbirleri ile kısmen çelişen ifadeleri ve sanığın dosya kapsamına uygun olmayan savunmaları karşısında; atılı suçların sübuta erdiğinin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı,

aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR