Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/13090 K.2024/4948

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 23.11.2015 tarihli ve 2015/44766 Esas numaralı iddianamesi ile sanık hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.05.2016 tarihli ve 2015/570 Esas, 2016/285 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 151/1, 29, 52/2-3. maddeleri uyarınca 3.360,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri beraatine karar verilmesi gerektiğine, iddia edilen suça yönelik delil olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemece, suç tarihinde aracını yol kenarına parkeden katılanın trafiği engellediğinden bahisle yoldan geçemeyen sanığın katılanın aracına görgü tespit tutanağında belirtildiği üzere kasten zarar verdiği, sanığın tevil yollu ikrarı ve görgü tespit tutanağı içeriği dikkate alınarak sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

2. 05.08.2015 tarihli Görgü Tespit ve Rıza Gösterme Tutanağına göre, aracın sağ tarafında boydan boya çiziğin olduğu ve aracın ön tarafında da kısa kısa çizikler olduğu belirtilmiştir.

3. Sanık suçlamayı kabul etmediğini, aracıyla Kireçburnu istikametine giterken park halinde duran bir aracı yarım saat kadar beklediğini, telefon numarası bırakmadan gittiğini, o anki öfke ile ikaz olması sebebiyle aracın ön kaputuna çöp poşeti bıraktığını araca çizik atmadığını savunmuştur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, CMK’nın 253/3. maddesinde yer alan “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin madde metninden çıkarılması dolayısıyla sanığın eylemine uyan TCK'nın 151/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR