Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/13138 K.2023/9140

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin temyiz isteminin sanıklar hakkında kurulan beraat hükümlerine yönelik olduğu, kasten yaralama suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerinin temyiz edilmediği belirlenerek yapılan incelemede;

Oluşa, dosya içeriğine ve anlatımlara göre; dinlenen tanıkların suça konu olaya ilişkin görgüye dayalı bilgilerinin olmadığı, katılanın saatinin ve cep telefonunun kırıldığına dair herhangi bir tespitin yapılmadığı, yine katılanın tarlasında hayvan güdümü nedeniyle zararın oluştuğuna dair de kolluk marifetiyle yapılmış bir tespitin bulunmadığı, katılan tarafından dosyaya sunulan Karaman Sulh Hukuk Mahkemesinin 2015/37 D.İş sayılı tespit dosyasındaki keşif tarihinin de 14.09.2015 olduğunun anlaşılması karşısında, mahkemenin dosya içeriğine uygun düşen kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden Tebliğname'deki mala zarar verme suçu yönünden bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.