Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/13347 K.2024/3920

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın, katılana ait olan ve üzerinde ekili yonca ve dikili vaziyetteki ceviz ağaçlarının bulunduğu tarlaya keçilerini sokarak zarar verdiği iddiası ile açılan dava konusu olayda, katılanın yanında tanıklar ... ve ... ile birlikte tarlasına gittiğinde sanığı tarlasında hayvanlarını otlatırken gördüğünü beyan ettiği, tanık ...'un mahkemece dinlenmediği, tanık ...'ün ise kollukta alınan ifadesinde;

katılanın satılığa çıkardığı dava konusu yere bakmak için birlikte gittiklerinde sanığın hayvanlarını belirtilen tarlaya sokarak otlattığını gördüğünü beyan etmesine rağmen Mahkeme huzurunda verdiği ifadesinde sanığın hayvanları dere kenarında otlattığını beyan ettiği, Mahkemece tanığın beyanları arasındaki çelişkinin giderilmediğinin anlaşılması karşısında; tanık ...'ün ifadeleri arasındaki çelişki giderilerek ve tanık ... da dinlenilerek sonucuna göre deliller bir bütün hâlinde değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ve kovuşturma sonucu yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,