Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/13517 K.2024/5731

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Olay tarihinde meydana gelen zararın çok olmadığı ve Lojistik Şube Müdürlüğü görevlilerince giderilmiş olduğu yönündeki ilgili kolluk biriminin 14.03.2016 tarihli yazısına istinaden sanık hakkında TCK'nın 168. maddesi uyarınca ceza indirimi uygulanmamış ise de, temyiz dilekçesi ekinde sunulan 17.06.2016 tarihli tutanakta, sanığın babası ...'ın 16.06.2016 günü aynı kolluk birimine yaptığı müracaatı ile beyanı üzerine olay tarihinde zararın kısmen karşılandığının bildirilmesi karşısında, ilgili kolluk biriminin her iki tutanağı arasındaki çelişkinin giderilerek,

hükümden önce zararın kısmen giderildiğinin anlaşılması halinde kısmî tazmin sebebiyle katılanın ceza indirimine muvafakatinin bulunup bulunmadığının sorulup sonucuna göre TCK'nın 168/1-4 maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmasında zorunluluk bulunması,

2- Sanığın adlî sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Balıkesir 3. Sulh Ceza Mahkemesince verilmiş 10.07.2013 tarihinde kesinleşen 2013/251 Esas, 2013/327 Karar sayılı kararı uyarınca verilen 6 ay hapis ve 100,00 TL adlî para cezasının TCK'nın 155/1. maddesine ilişkin olduğu,

bahse konu güveni kötüye kullanma suçunun 02.12.2016 gün ve 29906 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmesi sonucunda uzlaşma kapsamına alınması ve yapılan uzlaşma işlemleri neticesinde aynı mahkemenin 22.12.2017 tarihli ek kararıyla uzlaşma sağlandığından bahisle düşme kararı verilmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığa ait adli sicil kaydındaki Balıkesir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.06.2015 tarihli ve 2014/657 Esas 2015/448 Karar sayılı,

24.06.2015 tarihinde kesinleşen TCK'nın 152/1-a suçundan hükmedilen 10 ay hapis cezası karşılığı 6.000,00 TL adlî para cezasına ilişkin kararın tekerrüre esas olduğu ve bu mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmesi,