Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/13830 K.2022/3207

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 18.09.2019 tarihli bozma kararı sonrası dinlenen tanık ...’in beyanına ve bozma sonrası dosya içerisine alınan olay yeri fotoğraflarına göre Mahkemenin, suç vasfının nitelendirmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozmaya ilişkin görüşe iştirak edilmeyerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 18.09.2019 tarihli bozma ilamından önce verilen ve sadece sanık tarafından temyiz edilen 14.01.2015 tarihli kararda sanık hakkında tekerrüre esas alınan Mersin 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/892 E 2009/1071 K sayılı ilamı ile sanığın sadece mükerrerliğine karar verilip cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına hükmedildiği ve bu durumun 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine yine Mersin 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/892 E 2009/1071 K sayılı ilamı tekerrüre esas alınarak sanığın ikinci kez mükerrerliğine karar verilmesi,