Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/14015 K.2024/964

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydına göre Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.04.2008 tarihli ve 2006/323 Esas, 2008/1145 Karar sayılı ilâmında yer alan yağma suçundan verilip 09.09.2013 tarihinde kesinleşen 8 yıl 4 ay hapis cezasının daha ağır olması sebebiyle tekerrüre esas alınması gerekirken, Bingöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/5 Esas, 2008/31 Karar sayılı ilâmına konu 2 yıl 3 ay 15 gün hapis cezasının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.04.2008 tarihli ve 2006/323 Esas, 2008/1145 Karar sayılı ilâmında yer alan yağma suçundan verilip 09.09.2013 tarihinde kesinleşen 8 yıl 4 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,