Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/15148 K.2021/18903

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 11. fıkrasında, “denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranılması halinde, mahkemenin hükmü açıklayacağı, ancak mahkemenin, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkûmiyet hükmü kurabileceği” hükmünün yer aldığı; buna göre;

somut olayda sanığın denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle hükmün açıklandığı ve bu durumda hükmün değiştirilmeden aynen açıklanması gerektiği gözetilmeden, açıklanması geri bırakılan hükümdeki hapis cezasının hüküm açıklanırken TCK'nın 50. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 07.07.2020 tarih ve 2020/5276 E – 2020/7864 K sayılı, CMK'nın 196. maddesine aykırılık nedeniyle diğer yönleri incelenmeksizin tanzim edilen bozma ilamından önceki hüküm, sadece sanık tarafından temyiz edildiğinden, sanık hakkında bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda “sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının TCK’nın 50. maddesindeki seçenek yaptırımlara çevrilmesine yer olmadığı” kanaati ile verilen kararda, tayin olunan cezanın 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gereğince 6.000,00 TL adli para cezası olarak infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın sonuç olarak 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,