Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/15886 K.2024/9634

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1)18.02.2020 tarihli bozma öncesi hükümde sanığın sonuç ceza olarak TCK'nın 142/1-e.maddesi gereğince 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün sanık tarafından temyiz edildiği ve aleyhe temyiz bulunmadığı anlaşılmakla; sanık hakkında TCK'nın 142/2-h. maddesi gereğince verilen 5 yıl hapis cezasının, CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan 3 yıl hapis cezası üzerinden infaz edilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2)Bozma sonrası yapılan yargılama sonucu sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen ilk ceza miktarının, kazanılmış hak teşkil etmesi nedeniyle, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi atfı ile halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi yerine, 5271 sayılı CMK'nın 307/4. maddesinin hükme esas alınması,