Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/16237 K.2022/472

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun yüzüne karşı verilen 23/09/2020 tarihli kararı, CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen 7 günlük yasal süreden sonra 01/10/2020 havale tarihli dilekçesi ile temyiz ettiği, mahkemenin 09/102020 tarihli ek kararı ile, temyiz süresinde yapılmadığından talebin reddine karar verildiği, bu ek kararın suça sürüklenen çocuğa 22/12/2020 tarihinde tebliğ edildiği ve ek kararın temyiz edilmediği belirlenerek, sadece o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebine yönelik olarak yapılan incelemede;

1-O yer Cumhuriyet savcısının, suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihi itibariyle 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 116/1, 31/3. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımının suça sürüklenen çocuk hakkında verilen 29/04/2015 tarihli ilk mahkumiyet hükmünden, karar tarihine kadar dolduğu gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,

suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- O yer Cumhuriyet savcısının, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya kapsamından hırsızlığa teşebbüs suçunun gece saat 02.30 sıralarında gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında, kurulan hükümde 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,