Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/16397 K.2021/16889

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça konu plakaların sanık ve temyiz dışı sanık tarafından başka bir araç üzerine takılmış haldeyken kolluk kuvvetlerince yakalanarak müştekiye iade edildiği olayda, soruşturma aşamasında gerçekleşen bir rızai iadenin söz konusu olmadığı,

müştekinin yeniden plaka çıkartmak için ödemesi gereken ücretin sanık tarafından ödenmesinin de kovuşturma aşamasındaki kısmi iade niteliğinde olduğu ve müştekinin şikayetinin de devam etmesi karşısında, müştekiden sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterip göstermediği sorularak sonucuna göre 5237 TCK’nun 168/2-4 maddesi gereği indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, bu husus sorulmadan anılan madde gereği indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış, dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mahkemece uyulmasına karar verilen Yargıtay 17. Ceza Dairesi’nin 21.03.2018 tarih 2011/378 E. 2011/264 K. sayılı ilamında da açıklandığı üzere suçun gündüz vakti işlendiğinin kabulü gerektiği gözetilmeden ve yine Yargıtay 17. Ceza Dairesi’nin 15.05.2019 tarih 2019/686 E. 2019/7373 K. sayılı bozma kararı öncesi yapılan yargılamada verilen 21.11.2018 tarihli hükümde sanığın neticeten 10 ay hapis cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hükümde sanık aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı,

bu nedenle 10 ay hapis cezasının sanık hakkında kazanılmış hak teşkil edeceği hususu da dikkate alınmadan, sanık hakkında hükmedilen 11 ay 20 gün hapis cezasının CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, sanığın 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,