Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/16580 K.2021/20961

Nitelikli hırsızlık suçundan sanık ... ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143 ve 35. maddeleri gereğince 1 yıl 10 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının anılan Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine dair İzmir 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/05/2018 tarihli ve 2017/703 esas, 2018/478 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 14/06/2021 gün ve 2021/9978 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06/07/2021 gün ve 2021/81638 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu. Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

1-Benzer bir olaya ilişkin olarak Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 29/06/2020 tarihli ve 2020/5826 esas, 2020/6444 karar sayılı ilamında "28.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasa ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3 ve 196/2. maddelerii uyarınca ... zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, sanık müdafiinin hazır bulunmadığı duruşmada sanığın savunması alınarak aynı Kanunun 188/1 ve 289/1-e maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş... " şeklinde belirtildiği üzere, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 143. maddelerine temas eden hırsızlık suçundan yargılanan sanığa baro tarafından zorunlu müdafii atanmak suretiyle savunmasının tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden, savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Sanık hakkında, üzerine atılı hırsızlık suçu nedeniyle, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi uyarınca belirlenen temel cezasından, anılan Kanun'un 143. maddesi gereğince 1/2 oranında artırım yapılarak 7 yıl 6 ay hapis cezasına karar verilmesini müteakip, aynı Kanun'un 35. maddesi uygulamasıyla 3/4 oranında indirim yapılması sonucu 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezasına hükmolunması yerine, 1 yıl 10 ay 20 gün hapis cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayininde, isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

1-15/06/1949 gün, 1948/4 esas ve 1949/2 karar sayılı İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca “ tevhidi içtihat kararlarına dayanılarak daha önce müstekar bir surette tatbik olunan içtihatlar dairesinde muhkem kaziye teşkil etmiş olan kararlar hakkında karar tahsisi yoluna gidilemeyeceği” şeklinde yer alan hüküm uyarınca içtihat değişikliklerinin kesinleşmiş kararlarda geriye yürümeyeceği ilkesi nedeniyle sanık ... ...’a zorunlu müdafii atanmaksızın yapılan yargılama sonucu verilen kararda bir isabetsizlik görülmemesi nedeniyle (İZMİR) 14. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 21.05.2018 tarihli ve 2017/703 E., 2018/478 K. sayılı kararına yönelik (1) numaralı kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

2-Dosya kapsamına göre, sanık ... ... hakkında 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddeleri uygulanmak suretiyle tespit edilen 7 yıl 6 ay hapis cezasından, aynı Kanunun 35. maddesi gereğince 3/4 oranında yapılan indirim sonucunda 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası yerine, hesap hatası yapılarak 1 yıl 10 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilerek fazla ceza tayin edilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden (İZMİR) 14. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 21.05.2018 tarihli ve 2017/703 E., 2018/478 K. sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA,