Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/16614 K.2021/19400

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 1- Sanık hakkında müşteki ...’e yönelik hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Dosya kapsamından, sanık hakkında müşteki ...’e yönelik hırsızlık suçundan kurulan 18/01/2019 tarihli mahkumiyet hükmünün, Dairemizin 09/12/2019 tarihli ve 2019/13877 Esas - 2019/18923 Karar sayılı ilamıyla onanarak kesinleştiği, diğer müştekilere yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin ise bozulduğu, bozma sonrası yapılan yargılamada, müşteki ...’e yönelik hırsızlık suçundan bir kez daha hüküm kurulduğu, bozma sonrası müşteki ...’e yönelik hırsızlık suçundan verilmiş olan bu ikinci mahkumiyet kararının hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu anlaşılmakla;

hukuken varlık kazanmayan ve infazı kabil olmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesinin de mümkün olmaması karşısında, sanık müdafiinin konusu bulunmayan temyiz isteminin 1412 sayılı CMK’nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2- Sanık hakkında müştekiler ..., ..., ... ve ...’a yönelik hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Sanık hakkında kurulan hükümlerde, 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin aynı Kanun’un 35. maddesinden sonra uygulanması suretiyle TCK’nın 61/5. maddesine aykırı davranılmış ise de sonuç cezalar değişmediği için bu husus bozma nedeni yapılmamış; TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.