Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/17804 K.2022/14126

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın, müştekinin arkadaş ortamında kendisini rencide edecek nitelikte sözler söylemesi nedeniyle eylemi gerçekleştirdiğine dair sonradan değişen savunmasına itibar edilerek müştekiden diyecekleri sorulmadan ve bu hususta herhangi bir araştırma yapılmadan sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması,

2- Bozma sonrası yapılan yargılama sırasında sanığın müştekinin zararını karşıladığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; suça konu zararın karşılanıp karşılanmadığı müştekiden bizzat sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/04/2013 tarihli ve 2012/854 E., 2013/250 K. sayılı ilamında birden fazla suçtan hükümlülük kararı bulunması karşısında; 5275 sayılı Yasa'nın 108/2. maddesi gözetilerek, en ağır cezaya ilişkin hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerekirken, iki ayrı cezanın tekerrüre esas alınması ile yazılı şekilde karar verilmesi,