Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/17819 K.2021/21912

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, ilk derece mahkemesince hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143, 35 ve 62/1. maddeleri uyarınca 4 yıl 8 ay 7 gün hapis cezası ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan aynı Kanun’un 116/4 ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükümlerin sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesince yapılan istinaf incelemesi sonucunda, 01/02/2021 tarihli karar ile sanığın iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan beraatine,

hırsızlık suçundan ise 5237 sayılı TCK’nın 35. maddesindeki 1/4 olan indirim oranı 3/4 olarak değiştirilerek neticeten 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar verildiği,

sanığın bu kararlara karşı temyiz isteminde bulunması üzerine Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesince 17/02/2021 tarihli ek karar ile iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen beraat kararını temyiz etmede hukuki yararı bulunmadığından ve hırsızlık suçundan verilen kararın da kesin nitelikte olduğundan bahisle CMK’nın 296/1. maddesi gereğince sanığın temyiz isteminin reddine karar verildiği, ancak sanığa tebliğ edilen 17/02/2021 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik herhangi bir temyiz isteminin bulunmadığı anlaşılmakla;