Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/18671 K.2024/9835

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 25.04.2018 tarihli ve 2017/3027 Esas, 2018/975 Karar sayılı kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince 09.11.2017 tarihinde mühür bozma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 203/1 ve 43. maddeleri uyarınca 3.740,00 TL adli para cezası; karşılıksız yararlanma suçundan aynı Kanun'un 163/3 ve 43. maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezasına hükmedildiği, Bölge Adliye Mahkemesince duruşmalı olarak yapılan yargılama sonucunda İlk Derece Mahkemesince mühür bozma suçu yönünden istinaf başvurusunun esastan reddine, karşılıksız yararlanma suçu yönünden ise mahkûmiyet kararı kaldırılarak 23.02.2015 ve 07.04.2015 tarihli suçlar yönünden beraat, 12.06.2015 tarihli suç yönünden 5237 sayılı Kanun'un 163.maddesi uyarınca 10 ay hapis cezasına hükmedildiği belirlenerek yapılan incelemede;

Mühür bozma suçu yönünden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın ve karşılıksız yararlanma suçu yönünden 5271 sayılı Kanun'un 286/2-b maddesinde yer verilen "ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının" temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, katılan vekilinin temyiz isteminin,