Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/18711 K.2021/20978

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında, Şanlıurfa 6. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 05/12/2017 tarih ve 2017/652 Esas, 2017/509 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 168/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay ve konut dokunulmazlığının ihlali suçundan aynı Kanun’un 116/1, 119/1-c ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

anılan mahkumiyet hükümlerine ilişkin sanık müdafinin istinaf isteminde bulunmasının yanı sıra Cumhuriyet savcısının da sanık ... hakkında kurulan hükümlere ilişkin olarak sanığın mükerrir olduğunun gözetilmemesi gerekçesiyle sanık ... aleyhine istinaf isteminde bulunması üzerine.

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi’nin dosya üzerinden verdiği 05/04/2018 tarih ve 2018/371 Esas, 2018/732 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kurulan hükümler bakımından “hüküm kısmında müşteki lehine vekalet ücretine hükmedilmesine ilişkin paragrafın hükümden çıkartılarak, sanık ...'in Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/812 Esas 2010/788 Karar sayılı ilamıyla tekerrüre esas sabıkası bulunduğundan TCK 58/6 maddesi uyarınca cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

cezalarının infazından sonra hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına," şeklinde ibare eklenerek istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verdiği, bölge adliye mahkemesinin bu kararı ile sanık hakkında hükmolunan cezaların arttırılmadığı, tekerrüre ilişkin uygulamanın da infaza ilişkin olması nedeniyle bölge adliye mahkemesinin kararını temyizi kabil hale getirmeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;