Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/19327 K.2025/4795

Sanıklar müdafii tarafından verilen 15.08.2018 tarihli temyiz dilekçesinin içeriğine göre temyiz isteminin kapsamının sadece hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik olduğu anlaşıldığından, katılanlar ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükme hasren yapılan temyiz incelemesinde;

A. Sanık ...'ın Temyiz İstemi Yönünden

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 29.05.2018 tarihli ve 2018/1072 Esas, 2018/1356 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD-355 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; sanığın yokluğunda verilip 27.07.2018 tarihinde tebliğ edilen karara yönelik, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde 01.08.2018 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu; ancak aynı Kanun’un 295/1. maddesinde öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye aykırı olarak, REDDİNE,

C. Sanıklar ..., ... ve ... Müdafiinin Sanıklar Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden;

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise. "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanıklar müdafiinin temyiz isteminin, eylemin hukuki nitelendirmesinin yanlış yapıldığına, eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesine değil, aynı Kanun'un 142/1-e bendinde düzenlenen suça uyduğuna, sanıklar alkol veya uyuşturucu maddenin altında olduklarını söylemelerine rağmen TCK'nın 34. maddesinin dikkate alınmadığına, teşdiden ceza verilmesinin gerekçesinin gösterilmediğine,

sanıklar hakkında TCK'nın 62. madde şartları oluşmasına rağmen uygulanmadığına ve sanıkların beraatine karar verilmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;