Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/19479 K.2024/10319

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 22.02.2018 tarihli ve 2017/2894 Esas, 2018/407 Karar sayılı kararının sanık ... müdafii, sanık ... müdafii ve suça sürüklenen çocuk ... müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Temyiz dışı sanık ... müdafiine temyiz incelemesine konu gerekçeli kararın 09.03.2018 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edildiği ve sanık müdafiinin temyiz yoluna başvurmadığı, sanığın kendisine ise kararın tebliğ edilmediği,

Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarih, 2019/16-573 Esas ve 2022/119 Karar sayılı kararında “Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin (İHAS) 13. maddesi ve CMK'nın 34. maddesinin ikinci fıkrası, Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinin son cümlesi ile CMK'nın 35. maddesinin 2. fıkrasındaki düzenlemeler ve müdafi ile vekil arasındaki farklılıklar da gözetildiğinde;

sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir.” şeklindeki kabul ve ilkeler göz önüne alındığında, gerekçeli kararın sanığa da tebliğ edilmesi gerekirken bu hususun göz ardı edilmesi sebebiyle gerekçeli kararın sanığa tebliğ edildiğine ilişkin evrakın varsa dosyaya eklenmesi, aksi takdirde gerekçeli kararın (Öncelikle sanığın son bilinen adresine tebliğ yapılması, bu adrese tebligat yapılamaması hâlinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliği ile,