Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/19653 K.2022/3910

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: İlk derece mahkemesince suça sürüklenen çocukların hırsızlık suçundan beraatlerine karar verildiği, o yer Cumhuriyet savcısının istinaf talebi üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince ilk derece mahkemesinin beraat kararı kaldırılarak suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK’nın 142/2-b, 143, 31/3, 62/1. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezasına hükmedildiği anlaşılmakla, hükmün temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz isteminin, kararın hukuka aykırı olduğuna, müştekinin çelişkili ve soyut beyanları dışında dosyada suça sürüklenen çocukların isnat edilen suçu işlediklerine dair kesin ve her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığına, müşteki tarafından yapılan teşhis işleminin de hukuka aykırı olduğuna ve hükme esas alınabilecek bir delil olmadığına, müştekinin duruşmada hazır iken kimseyi teşhis etmediğine ve kendilerinin o duruşmada hazır bulunmadığına, temyiz dışı yaşı büyük sanığın beraat ettiğine,

aynı olay nedeniyle ve aynı delillerle iki ayrı dosyada iki farklı karar verildiğine, ceza yargılamasının temel ilkelerinden olan 'masumiyet ilkesi' ve çocuk yargılamasının temel ilkelerinin dikkate alınmadığına ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocukların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneklerinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hükümler kurulması,