Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/19845 K.2024/12321

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın suç işlediğine dair somut delil bulunmadığına tayin edilen cezanın kanunî ve hukukî dayanağının bulunmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak;

Sanığa ait adlî sicil kaydında yazılı olan ve tekerrüre esas alınan Gaziantep 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.10.2015 tarihli ve 2015/491 Esas, 2015/695 Karar sayılı kararına konu suçun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/1. maddesinde yazılı güveni kötüye kullanma suçuna ait olduğu, 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığı ve Mahkemenin 01.10.2018 tarihli kararı ile tüm sonuçlarıyla birlikte düşürülmesine karar verildiği anlaşılmakla; bahsi geçen ilâmın 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adlî sicil kaydına göre başka da tekerrüre esas alınabilecek mahkûmiyetinin olmaması,