Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/19897 K.2025/8421

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 29.03.2018 tarihli ve 2018/859 Esas, 2018/432 Karar sayılı kararının sanık ... müdafii, sanıklar ... ve ... müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

Sanıklar ... ve ... müdafiine temyiz incelemesine konu gerekçeli kararın usûlüne uygun şekilde tebliğ edildiği ve sanıklar müdafii temyiz yoluna kanunî süreden sonra başvurduğu, sanıkların kendilerine yapılan tebliğ işleminin tetkikinde ise gerekçeli kararın sanıklara tebliğ edildiğine dair dosyada ve UYAP'ta bir belgeye rastlanmadığından,

Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarih, 2019/16-573 Esas ve 2022/119 Karar sayılı kararında “Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin (İHAS) 13. maddesi ve CMK'nın 34. maddesinin ikinci fıkrası, Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinin son cümlesi ile CMK'nın 35. maddesinin 2. fıkrasındaki düzenlemeler ve müdafi ile vekil arasındaki farklılıklar da gözetildiğinde;

sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir.” şeklindeki kabul ve ilkeler göz önüne alındığında, gerekçeli kararın sanıklar ... ve ... müdafiine temyiz isteminin yasal süreden sonra öne sürüldüğü de ihtar edilerek (öncelikle sanıkların son bilinen adreslerine tebliğ yapılması, bu adrese tebligat yapılamaması hâlinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliği ile,