Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/20237 K.2022/17102

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- Sanık ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesinde tanımlanan suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e. maddesinde belirtilen 8 yıllık dava zamanaşımının, zamanaşımını kesen son işlem olan 13/02/2014 tarihli mahkumiyet karar tarihinden itibaren inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8.maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 01/12/2012 yerine 30/11/2012 olarak yanlış yazılması, mahallince düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak kabul edilmiş; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

III- Sanık ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 01/12/2012 yerine 30/11/2012 olarak yanlış yazılması, mahallince düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak kabul edilmiş; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya kapsamına göre, sanık ...’ın suç tarihinde katılan... Taşımacılık Denizcilik Hizmetleri Tic. Ltd.

Şti. adlı firmada tır şoförü olarak çalıştığı, diğer sanık ... ile olaydan 1-1,5 yıl önce tanıştığı, kardeş olan sanıklar ... ve ...’nin ... ili...ilçesinde kendi beyanlarına göre hurda işiyle uğraştıkları, sanık ...’ın 2012 yılı Mayıs ayında diğer sanık ...’tan 3.000,00 TL borç para aldığı ve borcunu ödeyemediği, sanık ...’un sanık ...’ı telefonla arayıp Mercedes veya MAN marka tır çalıp, ... ili...ilçesine getirmesini istediği, sanık ...’ın bu teklifi önce kabul etmediği,

ancak daha sonra sanık ...’un sanık ...’ı telefon ile aramaya devam ettiği, 07/06/2012 tarihinden bir müddet sonra sanık ...’un İstanbul’a geldiği ve sanık ...’ın o dönem kullandığı suça konu MAN marka çekici ve dorseyi görüp beğendiği, fotoğrafını çektiği, sanık ...’ı tehdit edip bu tırı çalıp getirmesini istediği, bunun karşılığında 3.000,00 TL borcunu sileceğini, 20.000,00 TL de para vereceğini, bu parayla bankaya olan borcunu kapatabileceğini söyleyerek sanık ...’ı ikna etmeye çalıştığı, bir süre sonra suça konu tırın şoförünün değiştiği, sanık ...’un daha sonra da sanık ...’ı telefon ile arayıp tırı getirmesini istediği,

bu süreç sonunda sanık ...’ın sanık ...’un teklifini kabul ettiği ve 01/12/2012 günü saat 15.30 ila 16.00 arasında gündüz vakti, önceden yerini bildiği yedek anahtar ile tırı çalıştırıp yola çıktığı ve sanık ...’u arayarak tır ile yola çıktığını söylediği, sanık ...’un talimatı üzerine diğer sanık ... tarafından 01/12/2012 günü saat 16.06’da sanık ...’ın kullanımındaki hesaba 970,00 TL ve 02/12/2012 günü saat 01.05’te 1.000,00 TL olmak üzere yaklaşık 2.000,00 TL para yatırıldığı,

sanık ...’ın ... iline vardığında buradaki arkadaşı tanık ...’u yedek şoför olarak yanına aldığı ve 02/12/2012 günü saat 11.40 sıralarında...girişine 30 km kala kendilerini karşılayan sanıklar ... ve ... ile buluştukları ve tırı teslim ettiklerinin anlaşıldığı olayda; her ne kadar sanık ..., sanık ...’dan tır çalmasını istemediği,

daha önce sanık ...’ın babasına ait hurdaya çıkmış bir tırı almak üzere anlaşıp, kapora olarak 3.000,00 TL gönderdiğini, olay tarihinde de bu tırın geleceğini düşünerek 2.000,00 TL yakıt parası gönderdiğini, ancak bu tırın getirilmediğini, kendisinin herhangi bir tır teslim almadığını söyleyerek hırsızlık suçunu inkar etmişse de;

sanık ...’ın tüm aşamalarda değişmeyen şekilde söz konusu tırı çalmasını sanık ...’un istediğini, bu süreçte sadece sanık ... ile muhatap olduğunu, sanık ...’un uzun süre kendisini arayarak tehdit ettiğini, borcunu sileceğini, para vereceğini söyleyerek tırı çalmaya ikna ettiğine dair beyanlarının, tanık ...’un özellikle soruşturma aşamasında olayın sıcağı sıcağına alınan ve samimi görülen beyanları, sanık ...’ın suça konu tırı çalmasından itibaren yarım saatlik zaman dilimi içinde sanık ...’un sanık ...’a para gönderdiğine dair tespit,

dosya içerisindeki telefon inceleme tutanağı ve banka hesap dökümü inceleme tutanağı ile doğrulandığı anlaşılmakla, tüm dosya kapsamına göre, sanık ...’nin sanık ...’ı suça konu tırı çalmaya azmettirdiğinin sübuta erdiği gözetilmeden, sanık ... hakkında TCK’nın 38/1. maddesi delaletiyle aynı Kanun’un 142/2-d maddesi uyarınca hırsızlık suçundan mahkumiyeti yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,