Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/20591 K.2022/735

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda hükümlünün 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143, 35, 62. maddeleri gereğince 4 yıl 8 ay 7 gün hapis cezası, TCK'nın 116/2-4, 119/1-c, 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası, TCK'nın 151/1, 62. maddeleri gereğince 3 ay 10 gün hapis cezasıyla mahkûmiyetine dair kurulan 16/03/2018 tarihli ve 2016/924 E. 2018/506 K. sayılı ilamın hükümlü tarafından istinaf edilmesi üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince gerçekleştirilen inceleme neticesinde anılan hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarına ilişkin hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine,

mala zarar verme suçuna ilişkin hükme yönelik istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine dair 30/05/2018 tarihli ve 2018/985 Esas, 2018/1045 Karar sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a maddesi uyarınca kesin olarak verilmesinin ardından hükümlü tarafından sunulan 25/02/2019 günlü dilekçeyle “sonradan yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun uyarınca infazın durdurulmasına karar verilerek dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtaya gönderilmesinin” talep edilmesi üzerine ilk derece mahkemesince “infazın durdurulması ve temyizi kabil kararlardan olmadığından temyiz talebinin reddine” dair verilen 28/02/2019 tarihli ve 2016/924

Esas sayılı ek karar temyiz edilmiş ise de;