Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/20607 K.2024/12892

Sanık hakkında ilk derece mahkemesinin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 168/2, 62, 53 maddelerinden hükmedilen 1 yıl 13 ay hapis cezasının katılan vekili ile sanık tarafından istinaf edilmesi akabinde Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince duruşma açılıp yapılan yargılama sonucunda, ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılarak aynı Kanun'un yapılan yargılama sonucunda, ilk derece mahkemesi hükümlerinin kaldırılarak aynı Kanun'un 142/2-h, 168/2, 62, 53 maddelerinden sanığın 2 yıl 1 ay hapis cezasına hükmedilmesi nedeniyle, verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, "suç kastıyla hareket etmediğine, zor durumda kaldığından dolayı suça konu yere girdiğine, beraat etmesi gerektiğine" dair olduğu, katılan vekilinin temyiz isteminin ise, "üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine, takdiri indirim maddesinden uygulama yapılmasının isabetsiz olduğuna" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;