Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/2092 K.2022/14585

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Sanıklar ..., ..., ..., ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen kararlara yönelik mağdur ... vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

20/10/2015 tarihli duruşmada hazır bulunan ve şikayetçi olmadığını beyan eden mağdur ve vekilinin, 5271 sayılı CMK’nın 237. ve 238. maddeleri uyarınca yöntemine uygun olarak davaya katılma talebinde bulunup katılan sıfatını kazanmadığı anlaşılmakla; hükmü temyize hakkı bulunmayan mağdur vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II-Sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve kasten yaralama suçlarından, sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlere yönelik sanıklar ... ve ...’ın temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Sanık ... yönünden gerekçeli karar komşusunun beyanına göre sanığın çarşıda olduğu gerekçesiyle 19/01/2016 tarihinde mahalle muhtarına teslim edilerek ve 2 nolu haber kağıdı kapıya yapıştırılarak stebliğ edilmiş ise de, sanığın o tarihte cezaevinde bulunduğunun anlaşılması karşısında; 28/01/2016 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık ... hakkında TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.