Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/2133 K.2021/12778

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- Sanık ... hakkında katılan ... ve ...’e karşı kasten yaralama suçundan verilen beraat kararı, sanık ... hakkında katılan ...’ye karşı kasten yaralama suçundan beraat kararlarına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II-Sanıklar ... ve ... hakkında katılanlar ..., ... ve ...’e karşı ve sanıklar ..., ..., ... hakkında katılan ...’ye karşı hakaret suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin kararlara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Hakaretin karşılıklı işlenmesi nedeniyle, 5237 sayılı TCK'nın 129/3 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/4. maddeleri gereğince, doğrudan ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerekirken, önce hapis cezasına hükmedilip, ardından “ceza verine yer olmadığına” şeklinde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarından hapis cezasını içeren kısımların çıkartılmasına karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III-Sanık ... hakkında katılanlar ... ve ...’ye karşı kasten yaralama suçu ile katılan ...’a karşı mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü, sanık ... hakkında katılan ...’e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü, sanıklar ... ve ...’un katılanlar ... ve ...’ye karşı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesine;

1-Sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 86/2 ve 151/1. maddeleri uyarınca katılanlar ... ve ...’a yönelik kasten yaralama ve katılan ...’a yönelik mala zarar verme suçlarından mahkumiyet hükümleri kurulduğu, her ne kadar sanığın kasten yaralama, hakaret, mala zarar verme eylemleri uzlaşma kapsamında olduğundan bahisle soruşturma aşamasında uzlaşma teklifi yapılmış ise de, bu tarihte sanığın üzerine atılı mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamında olmaması nedeniyle soruşturma aşamasında yapılan uzlaşma teklifinin geçersiz olduğu,

hükümden sonra 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik CMK’nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup,

CMK’nın 253/3. fıkrasında yer alan “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar” ibaresi madde metninden çıkarılmakla TCK’nın 151. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı ve yine hüküm tarihinden sonra 24.10.2019 tarihinde 30928 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesinin üçüncü fıkrasına ''birlikte'' ibaresinden sonra gelmek üzere ''aynı mağdura karşı'' ibaresinin eklenmesi de nazara alınarak,

katılanlar ... ve ...’a yönelik kasten yaralama ve katılan ...’a yönelik mala zarar verme suçlarından uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Sanıkların adli sicil kaydında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel sabıka olmadığı, kasten yaralama suçunun niteliği gereği giderilmesi gerekli somut (maddi) bir zararın bulunmadığı, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 6 fıkrasının (b) bendinde yer alan ölçütün değerlendirilmek suretiyle sanığın tekrar suç işlemeyeceği yolunda kanaate ulaşılarak tayin edilen cezanın ertelendiği, erteleme müessesesinden daha lehe olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının da anılan nedenlerle oluştuğu gözetilmeden, Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde takdirin gerekçelerinin kararda gösterilmesi gerekirken, hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunda olumlu ya da olumsuz karar verilmemesi,