Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/21462 K.2022/2809

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılanın evini ve aracının yakıcı madde ile yakması şeklindeki eyleminin, 765 sayılı Kanun'un 516/7, 522/1. maddeleri ile 5237 sayılı Kanun'un 151/1, 152/2-a maddelerinde düzenlenen suçu oluşturduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7. ve 5252 sayılı Kanun'un 9. maddeleri uyarınca yapılan değerlendirmede, dava zamanaşımı bakımından, 765 sayılı Kanun'un 516/7, 522/1. maddelerinde öngörülen mala zarar verme suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/3 ve 104/2, 104/3 maddelerinde belirtilen 15 yıllık dava zamanaşımının, 5237 sayılı TCK’nın 66/1-d,

67/4. maddelerine göre belirlenen dava zamanaşımından daha lehe olduğu ve 28/12/2012 tarihinde sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 19/02/2013 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde 05/03/2015 tarihinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle sanığın yargılanarak mahkumiyetine karar verildiği ve mahkumiyet kararının kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı Kanun'un 516/7, 522/1. maddelerinde düzenlenen mala zarar verme suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/3 ve 104/2, 104/3. maddelerinde belirtilen 15 yıllık dava zamanaşımının, suç tarihi olan 03/12/2004 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,