Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/21895 K.2022/38

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın verdiği 25.11.2020 tarihli temyiz ve eski hale getirme istemli dilekçesi üzerine mahkemece verilen 22.01.2021 tarihli ve 2005/499 E., 2006/219 K. sayılı ek kararın eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması sebebiyle yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 18.3.2008 tarihli ve 9-7-56 sayılı kararında açıklandığı üzere ve kovuşturma evresinde kendisine zorunlu müdafii atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda zorunlu müdafiye yapılan tefhim ve tebliğlerin kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağı, bu durumda zorunlu müdafii sanığın lehine gibi görünen bazı işlemleri yapmış olsa da, örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi hükmün sanığın kendisine de tebliğ edilmesi ve sanık tarafından temyiz dilekçesi vermesi halinde temyiz isteminin kabul edilmesi gerektiğinin belirtildiği,

şu halde sanığın kendisine atanan zorunlu müdafiiden haberdar olmasına rağmen buna itiraz etmemesi halinde de zorunlu müdafiinin yapmış olduğu ve kendisinin de karşı çıkmadığı tüm işlemlerin sonuçlarından sorumlu olduğu, somut olayda mahkemenin 13.04.2006 tarihli ve 2005/499 E., 2006/219 K. sayılı kararının, sanığın 16.09.2005 tarihli duruşmada savunmasını yaparken açıkça karşı duruş göstermediği müdafiin yüzüne karşı verildiği ve temyiz edilmeyerek 21.04.2006’da kesinleştiği, bu itibarla yüzüne karşı 13.04.2006 tarihinde tefhim edilen hükmü,