Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/222 K.2022/11222

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın park halinde bulunan mağdurun aracına tabanca ile ateş ederek mala zarar verme suçunu silahla işlediği, silahın 5237 sayılı TCK'nın 152/2-a maddesi kapsamında patlayıcı madde olarak değerlendirilemeyeceği gözetilmeden, eylemin silahla işlendiğini gerekçe göstererek Kanunu'nun 152/2-a maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

2-Sanık hakkında, adli sicil kaydında yer alan Edirne (kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 28/05/2013 tarih, 2012/839 E. 2013/340 K. sayılı ilamına konu TCK’nın 106/1-1.maddesinde yazılı tehdit suçuna ilişkin mahkumiyet hükmü tekerrüre esas alınarak, TCK'nın 58. maddesi uygulanmış ise de.

02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasa'nın 34. maddesi ile değişik CMK'nin 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olduğundan bu kapsamda UYAP kayıtlarından yapılan incelemede, tekerrüre esas alınan ilam ile ilgili Edirne 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/11/2019 tarihli ek kararı ile uzlaşmanın sağlandığından bahisle sanık hakkında düşme kararı verildiği dikkate alınarak, suç tarihi itibari ile adli sicil kaydında tekerrüre esas nitelikte başkaca bir mahkumiyet kaydı bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının nazara alınmasında zorunluluk bulunması,