Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/22310 K.2021/21555

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda sanığın 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 62. maddeleri gereğince 5 yıl hapis ve 116/2, 119/1-c, 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezalarıyla mahkûmiyetine dair kurulan 25/11/2020 tarihli ve 2020/981 Esas, 2020/813 Karar sayılı ilamın sanık ve müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince gerçekleştirilen inceleme neticesinde anılan hükümlere yönelik istinaf başvurularının esastan reddine dair 25/05/2021 tarihli ve 2021/1259 Esas, 2021/1425 Karar sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a maddesi uyarınca kesin olarak verilmesinin ardından,

sanık tarafından sunulan 24/09/2021 tarihli dilekçe ile temyiz isteminde bulunulması üzerine ilk derece mahkemesince kararın kesin nitelikte olması nedeniyle “temyiz talebinin reddine” dair verilen 24/09/2021 tarihli ve 2020/981 Esas, 2020/813 Karar sayılı ek karar temyiz edilmiş ise de;

İlk derece mahkemesi tarafından atılı suçlardan dolayı sanığın neticeten 5 yıl hapis ve 10 ay hapis cezaları ile mahkûmiyetine ilişkin kurulan 25/11/2020 tarihli kararla ilgili istinaf incelemesini yapan Bölge Adliye Mahkemesince vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 25/05/2021 tarihli hükmün 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a. maddesi gereğince kesin olması nedeniyle sanığın temyiz dilekçesiyle ilgili Bölge Adliye Mahkemesince aynı Kanun’un 296/1. maddesi uyarınca değerlendirme yapılıp karar verilmesi gerekirken bu konuda ilk derece mahkemesince verilen 24/09/2021 tarihli ek kararın hukuken geçersiz olduğu ve ortada temyiz