Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/22413 K.2022/438

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın 02.07.2018 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması nedeniyle talebin Dairemizce incelenmek üzere dosyanın gönderildiği anlaşılmakla;sanığın yokluğunda verilen 26/06/2008 tarihli kararın tebliğ edildiği 20/08/2008 tarihinde cezaevinde bulunan sanığa gerekçeli kararın “Tebligat tarihinde cezaevinde bulunan sanığa tebliğ edilen karar içeriği okunup,

anlatılmak” suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunması sebebiyle, tebliğ işleminin CMK'nun 35/3. maddesinde öngörülen usule uygun olmadığı için geçersiz olması nedeniyle sanığın eski hale getirme talebinin kabulüyle öğrenme üzerine sunduğu temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanığın, müşteki ile apartmanda oldukları sırada suça konu cep telefonunu konuşmak bahanesiyle müştekiden istedikten sonra apartmandan ayrılması şeklinde gerçekleşen eyleminin suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu, sanığın, hırsızlık suçundan eylemine uyan TCK’nın 142/1-b maddesinde düzenlenen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e maddesine göre hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının, 26.06.2008 tarihli mahkûmiyet hükmünden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,