KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2021/22503 E., 2022/2102 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Şubat 2022
- Mahkemesi
- Çocuk Mahkemesi
- Suçlar
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
300 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükümlere yönelik ve lehine olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
1- Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocukların müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,
2- Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;
Suça sürüklenen çocukların olay tarihinde gündüz vakti müştekinin evine kapı kilidini kırmak suretiyle girip, içeride olduğu sırada yakalanması şeklinde gerçekleşen olayda, suça sürüklenen çocukların eylemlerinin TCK’nın 142/1-b, 35, 31/2-3, 116/1, 119/1-c, 31/2-3. maddelerinde belirtilen hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarını oluşturduğu, bu suçlar için öngörülen cezaların üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerinde belirtilen 6 yıllık zamanaşımının suça sürüklenen çocuk ... bakımından ve 7 yıl 12 aylık zamanaşımının suça sürüklenen çocuk ... bakımından, 02.10.2010 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2021/22503, K. 2022/2102, 14 Şubat 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama