Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/22996 K.2024/4178

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Oluşa ve dosya içeriğine göre, suç tarihinde sanığın yanında kimliği tespit edilemeyen şahıslarla birlikte yol aydınlatma lambalarından birini almaya çalışırken, o sırada diğer mesai arkadaşlarıyla birlikte bir arızayı gidermeye çalışan TEDAŞ görevlisi katılan ... tarafından görüldüğü,

katılanın uyarısı üzerine sanık ve yanındaki kimliği tespit edilemeyen sanığın aydınlatma lambasını yere attıktan sonra katılana bıçakla saldırdıkları, katılan elinde bulunan ölçü aletini alarak kafasına vurduktan sonra uzaklaştıkları, bir süre sonra sanığın tekrar gelerek yanındakilerle birlikte Kurum'a ait araca sopayla vurarak zarar verdikleri, katılanın ise o sırada gelen ikinci bir araca binerek olay yerinden ayrıldığı,

sanığın da yine yanındakilerle birlikte zarar verdikleri aracı da alarak kaçtıkları olayda, sanığa yüklenen eylemlerin bir bütün halinde 5237 sayılı TCK'nın 148/1-3 ve devamı maddelerinde düzenlenen yağma suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin kanıtları, değerlendirme görevinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hükümler kurulması,