Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/23752 K.2024/7834

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteminin CMUK'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Sanık hakkında hakaret ve kamu malına zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Sanık hakkında Çumra Asliye Ceza Mahkemesinin 09.04.2014 tarihli ve 2013/275 Esas, 2014/50 Karar sayılı mahkûmiyet kararı ile hakaret ve kamu malına zarar verme suçlarından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın kesinleştiği 13.05.2014 tarihinden itibaren 5 yıllık denetim süresi içerisinde 06.12.2014 tarihinde işlediği kasıtlı suçlar nedeniyle ihbarda bulunan Çumra Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2015 tarihli ve 2015/421 Esas, 2015/499 Karar sayılı ilâmı ile sanığın TCK’nın 106/1-1. cümlesi uyarınca tehdit suçundan mahkûmiyet ve aynı Kanun’un 125/2. maddesi gereğince hakaret suçundan beraat kararı verildiği,

5237 sayılı TCK’nın 125. maddesi kapsamındaki hakaret suçunun 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik öncesinde de 5271 sayılı CMK’nın 253/1. maddesi uyarınca uzlaşma kapsamında olduğu, ancak 5271 sayılı Kanun’un 253/3. maddesinde “Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” hükmü uyarınca tehdit suçunun ihbara konu hüküm tarihinde uzlaşma kapsamında olmaması nedeniyle hakaret suçu bakımından da uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı, fakat ihbara konu hükümden sonra,

02.12.016 tarihinde Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesi ile uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 106/1-1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun da uzlaşma kapsamına alınmış olması nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 253/3. maddesinin 2. cümlesinde yer alan engelin ortadan kalktığının, böylelikle ihbara konu ilâmdaki suçların uzlaşma kapsamında olduğu anlaşılmakla;

öncelikle ihbar dosyası yönünden TCK'nın 7/2. maddesi gereğince lehe kanun değerlendirmesi amacıyla yargılama yapılıp yapılmadığı araştırılarak, uzlaştırma işleminin olumlu sonuçlanmış olması durumunda, sanığın denetim süresinde işlediği başkaca kasıtlı suçlardan mahkûm olup olmadığı da tespit edildikten sonra kamu malına zarar verme ve hakaret suçlarından hükümlerin açıklanıp açıklanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,