Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/23776 K.2022/5409

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında Konya 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 22/03/2004 tarihli ve 2004/204 E., 2004/199 K. sayılı kararın, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 07/10/2005 tarihli, 2004/15315 E., 2005/11828 K. sayılı kararı ile bozulduğu ve sanığın bozma sonrası yapılan yargılama sırasında kendisine atanan müdafiden haberdar olmadığı, zorunlu müdafie yapılan tefhim ve tebliğlerin kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağı, bu durumda hükmün sanığın kendisine de tebliğ edilmesi gerektiği gözetildiğinde, sanığın öğrenme üzerine 02/01/2020 tarihli eski hale getirme talebinin kabulü ile temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın 19/03/2006 tarihinde, gece saat 03.00 sıralarında, müştekinin evinin açık olan balkon kapısından girerek para ve cep telefonu çalması şeklindeki eyleminin 765 sayılı Kanun'un 492/1, 522. maddeleri ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 116/1-4. maddelerine uyduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7. ve 5252 sayılı Kanun'un 9. maddeleri uyarınca yapılan değerlendirmede, dava zamanaşımı bakımından, 765 sayılı Kanun hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Kanun’un 102/4. maddesinde öngörülen 5 yıllık asli dava zamanaşımının, 01/03/2006 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar dolmuş bulunması,