KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2021/258 E., 2021/5207 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Mart 2021
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Konut dokunulmazlığının ihlali
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
325 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Suç tarihi itibariyle sabıkası bulunmayan sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin uygulanmama sebebi olarak gösterilen “sanık hakkında suç tarihinden sonra işlemiş olduğu bir başka suç ve hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş olduğu” şeklindeki gerekçe yerinde değil ise de; sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükmü değerlendirilirken, sanığın yeniden suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmadığı şeklindeki gerekçelerle de yazılı şekilde uygulama yapılmasında isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
18/06/2014 tarihinde kabul edilip 28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi gereğince “ Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir.
Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir.
Hükümlünün, hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir.” hükmü gözetilmeden, sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan karar verilirken, adli para cezasını ödemediği takdirde ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceği şeklinde hüküm kurulması,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2021/258, K. 2021/5207, 15 Mart 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama