Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/3084 K.2022/17731

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-O yer Cumhuriyet savcısının, sanık ... hakkında atılı suçlardan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14/03/2016 tarihinde verilen hükmü, CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen 1 aylık temyiz süresi geçtikten sonra, 20/04/2016 tarihinde temyiz eden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-18/06/2014 tarihli ve 6545 sayılı Kanun'un 63. maddesiyle, 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesindeki artırım oranının ''Üçte birine kadar'' yerine ''Yarı oranında'' şeklinde değiştirildiği, dolayısıyla söz konusu düzenlemenin suç tarihinden sonra yürürlüğe girdiğinin anlaşılması karşısında, aynı Kanun'un 7/2. maddesinde düzenlenen ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' şeklindeki hüküm de göz önüne alındığında; sanık hakkında hırsızlık suçundan belirlenen temel ceza üzerinden TCK'nın 143. maddesine göre en fazla 1/3 oranında artırım yapılabileceği gözetilmeden, yarı oranında artırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2- Sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan usulünce açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

3-Kabule göre de:

Sanık hakkında düzenlenen iddianamede sevk maddeleri de gösterilmediği halde ek savunma hakkı da verilmeden 5237 sayılı TCK’nın 119/1-c maddesi ile artırım yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 226. maddesine aykırı davranılması,