Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/475 K.2021/9752

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan sanık ... ...'nın temyiz dilekçesinin içeriğine göre; katılan sanık ... hakkında kasten yaralama ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan beraat hükümleri ile katılan sanık ...'ün katılan sanık ...'yı ve...'ı kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerini temyiz ettiği, mahkemece 27.11.2015 tarihli ek karar ile katılan sanığın hakkındaki kasten yaralama suçlarından verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin kesin nitelikteki adli para cezalarına ilişkin olması nedeniyle reddine karar verildiği, bu kararın 09.12.2015 tarihinde usulüne uygun şekilde kendisine tebliğ edildiği, ancak katılan sanık ...’ün ek karara yönelik herhangi bir temyiz talebinde bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

1-Sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik katılan sanık ... ...'nın temyiz isteminin incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, hakaret suçundan dolayı tayin edilen 1.500,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince temyiz istemlerinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2-Sanık ... hakkında kasten yaralama ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan sanık ... ...'nın temyiz isteminin incelemesinde,