Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/4847 K.2022/15584

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20/11/2018 tarihli ve 2016/6-986 Esas, 2018/554 Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, 143 maddeleri uyarınca belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken, 5 yıl yerine hesap hatası sonucu 4 yıl 10 ay hapis cezasına hükmedilmek suretiyle hesap hatasının yapıldığı, devamla aynı Kanunun 168/2 maddesi gereğince 1/2 oranında indirim yapılarak 2 yıl 6 ay hapis cezası verilerek hesap hatasının giderildiği görülmüşse de sonrasında aynı Kanunun 62/1 maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken 2 yıl 1 ay hapis cezası yerine 1 yıl 13 ay hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini,

3- Suça konu yerin işyeri olması ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan dolayı kamu davası açılması karşısında hükmün gerekçe bölümünde sanığın işyerine girdiği kabul edildiği halde, gerekçeli karar başlığında ve hüküm fıkrasında eylemin konut dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturduğu belirtilerek TCK'nın 116/2-4. maddesi yerine aynı Kanun'un 116/4. maddesi gereğince sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi,