Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/5139 K.2022/16986

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 5. fıkrasına göre verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, aynı maddenin 12. fıkrası uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığı ve sanığın dilekçesi üzerine itiraz mercii olan Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.06.2016 tarihli, 2016/599 D.İş sayılı kararıyla incelenerek itirazın reddine karar verildiği anlaşıldığından, dosyanın incelenmeksizin istem gibi mahalline İADESİNE,

2- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

İddianamede sanık hakkında hırsızlık suçundan TCK’nın 142/2-h, 143/1. maddelerinin uygulanmasının talep edildiği ve yargılama sonucunda sanık hakkında TCK’nın 142/2-h, 143/1. maddeleri uyarınca hüküm kurulduğu nazara alınarak.

5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/10/2021 tarihli, 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,