Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/5360 K.2022/17562

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdura ait işyerinden kablo ve kaynak makinası çalınması şeklinde gerçekleşen somut olayda; hükmün gerekçesinde suç vasfı doğru şekilde hırsızlık olarak kabul edildiği halde, sanık hakkında TCK’nın 142/2-h maddesi yerine aynı Kanun’un 245/1. maddesi uyarınca ceza tayin edildiğinin belirtilmesi, yine gerekçeli karar başlığında suç adının “bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlık” yerine “başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama” olarak yazılması,

ayrıca hüküm fıkrasında sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilam yazılırken, söz konusu ilamın esas numarasının “2011/703” yerine “2011/403” olarak hatalı gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş; mükerrirliğe esas alınan ilamda da 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılması gerekirken, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.